WERKLUST

Stuur jezelf en help een ander.

Persoonlijk ben ik altijd een warm voorstander geweest van het vragen van een tegenprestatie bij het verlenen van een bijstandsuitkering.

Voor wat hoort wat.

Het klinkt wat kinderlijk maar zo is het dus wel. In Rotterdam zijn we hier mee begonnen tijdens de vorige raadsperiode maar eigenlijk al daar voor tijdens het roemruchte Leefbaar/VVD/CDA college. Ik was in die tijd één van de bedenkers van Werkdirect. Mensen die niet wilden werken werden verplicht tot het accepteren van werk bij de Roteb, de Rotterdamse reinigingsdienst.

En wat bleek:

Nogal wat mensen zegden hun uitkering op. Dit waren de echte klaplopers. het project war er op gericht om deze mensen uit de uitkering te krijgen. Van de mensen die aan de slag gingen bij de Roteb was een groot deel erg blij met hun baantje. Die blijheid ging over de immateriele aspecten van werk.

Je hoort weer ergens bij.

was de meest gehoorde uitspraak. Als u dit niet geloofd. Het onderzoek naar Werkdirect staat hier.

Het zal u duidelijk zijn dat ik niet vies ben van enige drang om mensen uit de bijstand en aan de slag te krijgen. Toch word ik niet bepaald vrolijk van de oproep om bijstandstrekkers als sneeuwruimers aan het werk te zetten en ook niet van de verplichting tot vrijwilligerswerk. De redenen staan in een helder opiniestuk van Eveline Tonkens , die ik hier al eerder met instemming citeerde over de Theo route. Zij stelt

 

Dat laatste klopt, (Voor maatschappelijk nuttig werk moet een fatsoenlijk salaris worden betaald) maar deze reactie gaat voorbij aan de immateriële aspecten van deze kwestie. De vraag bijvoorbeeld wat die verplichting tot onbetaald werk doet met het zelfrespect van de mensen die het betreft, met het respect dat anderen voor hen hebben, en dus met de relatie tussen beiden. Veel mensen in de bijstand hebben er last van dat ze zo weinig geld hebben, vooral als dat jarenlang duurt. Maar dat is niet hun enige probleem. Velen van hen leven in een isolement en voelen zich overbodig.

Aan deze immateriële problemen gaat de linkse kritiek voorbij. Voor betrokkenen zijn deze echter doorslaggevend, zo blijkt uit (lopend) onderzoek van Thomas Kampen. Mensen in de bijstand willen graag iets voor anderen en de samenleving betekenen. Sommigen hebben er zelfs last van dat ze een uitkering krijgen, terwijl ze daarvoor geen tegenprestatie leveren. Ze ervaren de verplichting tot een tegenprestatie als een opluchting. Althans, wanneer deze gepaard gaat met interesse in en respect voor wie zij zijn.

Dit betekent echter ook dat als van mensen in de bijstand wordt gevraagd om een tegenprestatie te leveren dit met zorg moet gebeuren.

  • Dus persoonlijk en niet vanuit een anonieme bureaucratie die een verplichting oplegt. (Hier schortte het nog wel eens aan bij het Werkdirect project).
  • als een persoonlijke uitdaging om uit het isolement te komen en aan de samenleving bij te dragen (en dan niet eens zo zeer omdat dit de samenleving helpt maar vooral ook omdat dit een cadeau is van de bijstandsgerechtigde aan zichzelf.
  • Noem het dan ook geen verplicht vrijwilligerswerk. De term alleen al is grote onzin. Een tegenprestatie daarentegen  is de basis voor een zakelijke afspraak. Dat is een  helder uitgangspunt. U krijgt een uitkering en in ruil hiervoor doet u iets terug.

 

Een gedachte over “Sneeuwruimers uit de bijstand (I).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s