WERKLUST

Stuur jezelf en help een ander.

Wordt het nog wat met Werken naar vermogen? Het door de kabinetscrisis in het zicht van de haven gekapseiste wetsontwerp van Paul de Krom. Antwoord: ja.

De noodzaak is eenvoudigweg te groot. Kosten sociale zekerheid in de hand houden; vergrijzing dus alle handjes nodig; iedereen moet meedoen, blah, blah. Dat verhaal.

Gemeenten, politieke partijen, ze roepen om het hardst dat ze er mee door willen. Overenthousiaste lieden roepen zelfs dat ze er nu al mee doorgaan, wetsontwerp of geen wetsontwerp.

Tegelijkertijd is de twijfel ook groot. Kunnen de gemeenten werkelijk wat betekenen voor alle kwetsbare doelgroepen die onder de wet vallen of gaan vallen in versie 2.0. Of plaatsen ze de bemiddelbaren zo snel mogelijk op openvallende plaatsen in de komkommerteelt en laten ze het grote restant vegeteren op het sociale minimum tot de SVB het stokje overneemt als de betrokkene de 65 jarige, nee 66 jarige, nee 67 jarige leeftijd bereikt?

Imago.

Gemeenten hebben daar wel een piepklein imagoprobleempje. Dat komt waarschijnlijk omdat  tweederde van de Nederlandse gemeenten kampt met een tekort op het I-deel. Dat is het budget dat elke gemeente van het Rijk krijgt om de bijstand uit te betalen. Is dat ontoereikend dan past de gemeente zelf bij en dat betekent minder lantarenpalen of het zwembad dicht. Zo simpel is dat.

Bovendien had het kabinet Rutte een megabezuiniging doorgevoerd op het participatiebudget.  Uit dit budget wordt de re-integratie betaald van de bijstandsgerechtigden. Geld voor reïntegratie is er nog nauwelijks. Dit wordt noodgedwongen opgelost met een beroep op de zelfstandigheid van de burger. Op z’n Hollands, dan moet de klant het zelf maar doen.

Schadelastbeperking.

Op het moment dat De Krom zijn wetsontwerp presenteerde waren de meeste gemeenten dus overgeschakeld op een strategie van snelle plaatsing op welke baan dan ook. Dit met zo min mogelijk verdere ondersteuning want wat er nodig is om aan de slag te gaan,  kan de zelfstandige burger zelf ook wel zo’n beetje uitvlooien.

Platte schadelastbeperking dus.

Subtiele aanpak.

Dit roept wel een paar vraagjes op als je zo’n beetje iedereen in dit land met een lichamelijke of geestelijke beperking, onder hetzelfde wettelijke regime wil brengen als de bijstandsgerechtigden.

Hoog tijd dus voor een subtiele aanpak. Deze aanpak zou er uit kunnen bestaan dat het nieuwe kabinet en de gemeenten het idee verlaten dat alle problemen worden opgelost door zo’n beetje iedereen in het reguliere bedrijfsleven te plaatsen met behulp van loondispensatie. Dat lukt nu al niet met de bijstandsgerechtigden en er is geen enkele reden om aan te nemen dat het wel lukt met mensen met een handicap.

Voor een deel van de doelgroep geldt wel degelijk dat volstaan kan worden met snelle plaatsing op betaald werk. Dit is de groep waarvoor op het Werkplein met andere gemeenten, het UWV en werkgevers wordt samengewerkt. Hiermee wordt het aanbod op de arbeidsmarkt vergroot. Een moeizame strategie in tijden van economische crisis. Daar moet wel energie heen maar zeker niet alle energie.

Want deze strategie werkt lang niet voor iedereen. En voor andere  doelgroepen moet een duidelijk andere strategie worden gevolgd.

Er is een grote doelgroep die kan werken maar alleen onder begeleiding. Dit kan varieren van begeleiding door de werkgever, specialistische begeleiding die op afroep beschikbaar is tot continue begeleiding door een werkleider.

Hier kan worden geprobeerd om de vraag op de arbeidsmarkt te vergroten door het opzetten van nieuwe diensten of zelfs nieuwe bedrijven die werken met mensen voor wie extra begeleiding nodig is. Hier zou kunnen gebeuren wat Ton Wilthagen werkgeven met vermogen noemde. Als het van de grond komt, wordt dit een interessant terrein voor innovatie.

Dat kost wel allemaal geld wat er nu niet is. Dit zou gevonden kunnen worden door een deel van de besparing op het bijstandsgeld die de invoering van loondispensatie oplevert, terug te ploegen naar de gemeente en te besteden aan begeleiding.

De derde strategie betreft degenen die nu niet of nooit op de arbeidsmarkt terecht kunnen. Deze groep kan zoveel mogelijk geactiveerd worden door voorzieningen die uit de Wet Maatschappelijke Ondersteuning worden betaald. Voor zover deze groep nu een Wajong uitkering heeft is dit toch al het geval. Deze doelgroep kan het beste wijk- of woonplaatsgericht worden benaderd.  Dit kan een taak zijn voor in activering gespecialiseerde klantmanagers. Het kan ook door professionals van welzijns- of gezondheidszorginstellingen worden uitgevoerd. het brengt de soviale dienst in contact met de frontlijnaanpak en dat wordt hoog tijd.

Kortom, Kom eens van dat Werkplein af met een bredere strategie werkt het veel beter en het is bovendien veel overtuigender.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s