WERKLUST

Stuur jezelf en help een ander.

Begin van dit jaar ontruimden mijn broers, zus en ik het huis van onze moeder die het jaar daarvoor was overleden. In een grote stapel oude ansichtkaarten vond ik dit kaartje.

IMG

Het is een nieuwjaarswens gericht aan mijn beppe (grootmoeder). Kijk eens op de achterkant naar het poststempel.

IMG_0001

31 December 1912! Op de kop af 100 jaar geleden verstuurd. toen ik het bij toeval zag, wist ik meteen dat dit oude kaartje mijn nieuwjaarswens aan jullie allen zou worden. Wat een fascinerend idee. Om iets van 100 jaar geleden opnieuw te kunnen gebruiken.

Mijn beppe was op het moment dat dit kaartje werd verstuurd een meisje van 13 jaar. Ze woonde bij haar ouders op de boerderij in Bozum, Friesland; een plek waar de familie al eeuwen lang had gewoond. Haar generatie was de eerste die de wijde wereld in zou trekken. Al voor de oorlog emigreerden haar broers naar Canada, de Verenigde Staten en Argentinië.

Haar oudste broer werd de familielegende. Hij zwierf over de hele wereld en voorzag overal in zijn onderhoud door veehandel en vee drijven. Toen ik kind was dacht ik oprecht dat hij cowboy was geweest. En misschien was dat ook wel zo. Als oud man had hij een gouden zakhorloge en gebruikte hij een pince nez.  Hij leek zo uit de negentiende eeuw te zijn weggewandeld.

Mijn beppe vertelde dat zij als kind had meegemaakt dat de eerste auto door Bozum was gereden. Alle kinderen  waren er achter aan gerend om een glimp van dit nieuwerwetse gevaarte op te kunnen vangen.

Zelf heb ik in mijn levenspanne ook de nodige nieuwigheden zien komen, computers voornamelijk en mobiele telefoons. Een telefoon zonder draadje, dat had mijn beppe verbazingwekkend gevonden.

Al die duizelingwekkende veranderingen. Ze beïnvloeden ons en wij zetten het naar onze hand en vinden het al snel vanzelf sprekend.

Ooit keek ik met Stijn (toen 5, nu bijna 23) naar een aflevering van Klokhuis over de eerste computers. In beeld kwam een voorloper met het formaat van een kloeke zeecontainer. “Waar woonde jij toen dat ding er was?”, vroeg hij. “Bij opa en oma natuurlijk”, antwoordde ik, niet begrijpend waar hij heen wilde. “Waar woonden opa en oma toen”, wilde hij weten. “Waar ze nu ook nog wonen”‘ antwoordde ik gemakshalve. en toen kwam de aap uit de mouw.

“Waar lieten jullie dat ding”.

En zo zal het ook in 1013 gaan.  Een dollemansrit met steeds snellere, nieuwe ontwikkelingen. Maar als je er op terugkijkt lijkt het allemaal logisch en vanzelfsprekend.

Misschien blijft dit kaartje wel ergens op een computer staan en wordt het in de loop van 2112 ontdekt door één van jullie klein- of achterkleinkinderen.

Wie weet.

Een voorspoedig 2013 voor jullie allemaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s