WERKLUST

Stuur jezelf en help een ander.

grafsteen

Op de eerste mei van dit jaar vierde de FNV de dag van de echte banen. Een echte baan. Dat is iets waar je met een broodtrommeltje onder de snelbinder en een pakje halfzware shag in de kontzak naartoe fietst. Zien we niet zo veel meer; een relict uit een nabij verleden.

En wat zijn onechte banen vraag je je dan onmiddellijk af. Alles wat tijdelijk is, nul uren telt, geen leer- en ontwikkelingsmogelijkheden biedt en waar je in de baas zijn tijd niet naar de wc mag. ZZP-ers zonder of met maar één opdracht en uitzendkrachten niet te vergeten hebben onechte banen. Kortom het flexibele deel van de arbeidsmarkt waar rechten lijken ingeruild tegen afhankelijkheden.

De flexibilisering is hier om te blijven. Niet alleen omdat werkgevers dat zo willen maar ook omdat een jonge generatie anders kijkt naar werk, liever graag en veel wisselt, de ontwikkelingsmogelijkheden bij zichzelf zoekt en huivert bij de gedachte aan een dertigjarig dienstverband.

De flexibilisering ondergraaft de verworvenheden van de verzorgingsstaat en omdat dat vooral draait om bescherming tegen kwaden als ziekte, ouderdom en werkloosheid moet er niet te licht over gedacht worden.

Bovendien blijkt aanpassing van oude spelregels aan nieuwe tijden nog buitengewoon lastig. Zo had minister Asscher met zijn nieuwe Wet Werk en Zekerheid maar veertien dagen nodig om het tegendeel te bereiken van wat hij beoogde, namelijk de bescherming van flexwerkers.

Flexibilisering van de arbeidsmarkt en robotisering van het werk leiden tot een hernieuwde discussie over het onvoorwaardelijk basisinkomen. Het is een discussie over de grondslagen van het systeem. Want bij het basisinkomen is de sociale zekerheid niet gekoppeld aan het al dan niet hebben van betaald werk zoals nu het geval is.

Het ene experimenteervoorstel struikelt inmiddels over het andere en wat er vooral aan opvalt is dat minstens driekwart van de voorstellen gaat over onvoorwaardelijke bijstand. Is dat een reactie op de tomeloos opgelopen verplichtingen en de uitgeholde rechten van een bijstandsgerechtigde? Ik denk het.

Eerder werd hier de vraag opgeworpen of we, na de invoering van de Participatiewet, klaar zijn met periodieke stelselherzieningen in de sociale zekerheid. De discussie over het basisinkomen leidt misschien nergens toe maar laat wel zien, dat we er nog lang niet zijn.

(Eerder gepubliceerd als redactioneel in Sociaal Bestek mei juni 2015)

Een reactie op “Een korte grafrede voor de echte baan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s