WERKLUST

Stuur jezelf en help een ander.

COLUMN. Mijn oude kennis Henk Spies heeft met twee andere onderzoekers de maat genomen van de opbrengsten van het (Rotterdamse) jeugdwerkloosheidbeleid. Ze schreven er dit artikel over en publiceerden dit boek met een uitgebreid verslag van hun onderzoek. Laten we zeggen; je wordt er niet vrolijk van. Het opleidingsniveau van werkloze jongeren ligt lager en ze …

Verder lezen

QUOTE.

IMG_0004_NEW

Asscher wil als minister van Sociale Zaken dat Nederland werkt en blijft werken. Scholing moet gestimuleerd, uitkeringen moeten korter, werknemers moeten zelf weer premie gaan betalen voor de WW. Akkoord. Maar waarom moet deze taak nu bij ‘samenwerkingsverbanden’ in de regio’s liggen? Na een eeuw discussie over het schaalniveau waarop we de werknemersverzekeringen het best kunnen uitvoeren, verdient die vraag toch een antwoord? Waarom nu weer regionaal, waar het in de jaren tachtig nog zo fout ging? Een onderbouwing voor zijn schaalkeuze geeft Asscher niet.

Hoe de willekeur regeert in Den Haag. Kees Kraaijeveld in Vrij Nederland.

22 februari 2016


2 februari 2016

kanikhethelpen

De Volkskrant opent  vandaag met de kop “Bijstand voor velen eindstation, een op de tien krijgt al vijftien jaar een uitkering”. En Rene Paas, de baas van Divosa reageert verbaasd:

‘Toen ik die cijfers voor het eerst zag, dacht ik nog: dit is niet waar’, ‘maar het is wel waar. Bij heel veel mensen is er altijd iets dat de weg naar werk belemmert.’

 Hoe kan dat nu? Dit weten we al jaren. Misschien is het voor het eerst sinds lange tijd dat de cijfers weer grondig worden geanalyseerd. Maar een verrassing kan het nauwelijks zijn. Bijstand is het onderste vangnet. Het is het Hotel California van het sociale zekerheidstelsel in Nederland.

You can check out any time you like, but you can never leave.

En dat geldt dan gelukkig voor lang niet iedereen. Maar een op de tien geldt dat als je er in zit er nauwelijks een weg naar buiten is. Vroeger noemden we dat het granieten bestand. Die uitdrukking werd in de jaren nul in de ban gedaan. Te pessimistisch voor de crisis. Maar je als je het niet meer benoemd, is het daarmee nog niet verdwenen.

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2015 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid. En wat zal ik er eens van zeggen. Waardeloos blogjaar 2015. Voortdurende voornemens om regelmatig (re-gel-ma-tig) te publiceren  Het kwam er niet van. Ik blijf het proberen in 2016. Hier is een fragment: In de concertzaal in het Sydney Opera House …

Verder lezen

UWV

Het zal wel komen omdat ik zelf bij zo’n club werk maar het houdt me al jaren vreselijk bezig. Waarom lopen ICT projecten bij de overheid zo verschrikkelijk uit de hand. Ik kan het zelf waarnemen. Maar de mate waarin de kosten en vooral ook de bruikbaarheid zo gierend uit de klauw lopen. Hoe kan dit nu toch? daar moet toch een diepliggende oorzaak voor zijn?

Het antwoord staat in dit artikel in NRC waarin de voorspelbare (en voorspelde) crash van Werk.nl van het UWV wordt gefileerd.

Het onthutsende  is voor mij dat er niets in staat dat ik niet had kunnen raden. Ik ga er blijkbaar stilletjes van uit dat er bij zoiets als Werk.nl een voor mij verborgen of onduidelijk aspect een dominante rol speelde. Het kan toch niet zo zijn dat de gebruikelijke bureaucratische aspecten van de organisaties dit merkwaardige en kostbare schimmenspel veroorzaakten?

Maar dat kan dus wel.

Het artikel zelf vat het kernachtig samen:

Het is ook een schoolvoorbeeld van een patroon dat vaker tot overheidsfalen leidt. Politici bedenken onuitvoerbaar beleid; bestuurders en topambtenaren schuiven aangekondigde problemen zo lang vooruit dat ze niet meer zonder grote schade kunnen worden opgelost. Het vermijden van risico’s en het beschermen van (politieke) imago’s krijgt prioriteit boven het verbeteren van overheidsdiensten voor burgers.

Met name dat laatste is natuurlijk de sleutel. Het artikel laat bovendien goed zien dat angst de leidende factor is bij het nemen van beslissingen over Werk.nl. Daardoor krijg je uiteindelijk een systeem wat je helemaal niet wilt. Ook al lijkt werk.nl de laatste tijd te functioneren:

De conclusie is al met al niet dat het bouwwerk stevig staat. Het is eerder dat binnen het UWV de systemen zo weinig mogelijk worden aangeraakt, uit angst voor een nieuwe crash.

(…)

Maar door die kramp raakt de droom én belofte van de raad van bestuur van een goedkoop te onderhouden, stabiele digitale dienstverlening, waar mensen die werk zoeken echt iets aan hebben, steeds verder uit zicht. Het UWV is verlamd.

30 november 2015

De arbeidsmarkt van de toekomst.

26 oktober 2015


Een korte samenvatting wat ons de komende jaren te wachten staat op de arbeidsmarkt. De bottomline is heel simpel maar stelt ons ook voor een gigantische opgave.

  • Een markt voor hoogopgeleiden.

De vraag van werkgevers verschuift steeds meer naar hogeropgeleiden. De vraag stijgt sneller dan het aanbod. ( de prijs dus ook) en dus neemt de loonongelijkheid tussen hoger opgeleiden en lager opgeleiden toe.

We hebben in Nederland ook een minimumloon. Ligt je productiviteit onder de grens van het minimumloon dan ligt de werkloosheid op de loer. Omdat het minimumloon net iets sneller stijgt dan het productiviteitsniveau van lager opgeleiden wordt ieder jaar een iets grotere groep lager opgeleiden werkloos.

Daar komt nog bij dat de werkgelegenheid voor de middenberoepen krimpt.Deze groep solliciteert dan op lager gekwalificeerd werk en concurreert met de groep lager opgeleiden. De afvallers worden werkloos.

  • Hoe los je dit op?

Natuurlijk allereerst door scholing. Hierdoor kunnen mensen toch nog aansluiten op de markt met hoger gekwalificeerde vacatures. De andere oplossing is loonkostensubsidie. Dat geeft een prijsvoordeel voor mensen die anders vanwege hun gierige kwalificaties niet aan de bak zouden komen.

(Filmpje van mejudice)

Van Dijk beaamt dat een grote groep laagopgeleiden slecht in staat is om op internet een baan te vinden. Het probleem is volgens hem dat juist deze groep ook nog eens lastig te trainen is. ‘Maar zelfs als het lukt hun zoekvaardigheden bij te brengen, dan nog is het geen oplossing voor hun werkloosheid.’ Er mag dan een wildgroei zijn aan vacaturesites, dit is het echte probleem volgens Van Dijk: er zijn grofweg vijf keer zoveel werklozen als vacatures.

Prof. Jouke van Dijk geïnterviewd in “Hoe vind je de ideale vacature?”  Volkskrant 1 juli 2015.

6 augustus 2015