WERKLUST

Stuur jezelf en help een ander.

QUOTE.

IMG_0004_NEW

Het belang van deze persoonlijke toegangen (nb. korte lijntjes) wordt nog eens versterkt doordat de meeste grote publieke instellingen, van zorgverzekeraars tot gemeentelijke instellingen, hun toegang juist zo onpersoonlijk mogelijk inrichten. Voor het publiek en dus ook voor sociale professionals. Waar het bedrijfsleven vaak zijn uiterste best doet om een klant een zo persoonlijk mogelijke account-manager toe te wijzen door deze met naam en toenaam in de correspondentie te vermelden, of door de chef van het filiaal met een grote foto boven de kassa te hangen, stelt men in de publieke sector juist alles in het werk om het tegenovergestelde te suggereren. Bang als men is om overladen te worden door veeleisende en voordringende burgers dan wel voor professionals of belangenbehartigers die iets willen regelen, verschuilt men zich achter algemene nummers, keuzemenu’s, telefooncentrales en onpersoonlijke contactformulieren.

Pieter Hilhorst en Jos van der Lans over  ‘het geheim van korte lijnen‘ op Sociale Vraagstukken.

Zeer mee eens. Sociale professionals drijven vaak op wie ze kennen. Weten wie je moet bellen of wie snel uitkomst kan bieden is onderdeel van je sociale kapitaal. De decentralisaties zijn gepaard gegaan met grote reorganisaties en aanbestedingen. Wat mij opviel is dat dit een verwoesting aanrichtte op het gebied van de informele lijnen.

Iedereen op een ander plekje.

Waarmee ook maar weer eens werd bewezen dat de informele contacten en niet de regels en de procedures uitkomst bieden wanneer het misloopt met een klant.

Niet te vaak reorganiseren dus, het maakt meer kapot dan je lief is.

 

23 mei 2016

QUOTE.

IMG_0004_NEW

“Als jager-verzamelaars hebben we honderdduizenden jaren rondgelopen op de savannes. De groepen waren klein en egalitair. Er was een voorkeur voor een sterke, masculiene leider omdat leiderschap vooral fysiek was. Deze kon de groep het beste leiden en van voedsel voorzien. Iedereen in de groep kon zien wat de leider de groep bracht; zijn functioneren werd constant gewogen en je kon op ieder moment besluiten hem niet meer te volgen en de groep te verlaten”.

Maar van Vugt (citaat) in “Evolutie van onze hersenen kan ontwikkeling moderne organisaties niet bijhouden“. door Eric Smallenburg op Innovatief Organiseren.

Ik lees nu het Oerboek van Carel van Schaik en Kai Michel over de evolutie en de Bijbel. Centrale stelling: de bijbel gaat over de moeizame overgang van jagers verzamelaars naar een landbouwsamenleving met een hiërarchische structuur. Volgens deze schrijvers hadden savannebewoners eigenlijk alleen leiders als het er even op aan kwam. (olifantenjager, andere stam de hersens in slaan).

4 april 2016

Reisbureau overheid.

25 maart 2016

Visuals.

disruptie

Ik hoorde laatst een jongerencoach uit over zijn werk. Hij legde contact met vroegtijdig schoolverlaters, bouwde vertrouwen op en probeerde hen te motiveren weer naar school te gaan of, als dat echt niet ging, aan het werk. Zoals tegenwoordig de gewoonte is wordt zoiets afgerekend. In dit geval aan de hand van het aantal jongeren dat is verwezen naar de organisatie die verantwoordelijk is voor de terugplaatsing op school of het begeleiden naar werk.

En dat is een beetje raar.

Het zou toch logisch zijn dat de jongerencoach samen met de jongere tot een passende keuze zouden komen. In plaats daarvan wordt de zaak overgedragen aan een (gemeentelijk) onderdeel dat er vervolgens mee aan de slag gaat. En soms leidt dat er toe dat het ene loket door verwijst naar een volgend loket. Dat er veel misgaat bij deze overdracht behoeft geen betoog.

De medewerker van het gemeentelijk loket beheert informatie waar  de jongere en de jongerencoach niet over beschikken. Tevens fungeert hij als poortwachter. Hij distribueert voorzieningen (hele dure) namens de overheid.

De gemeentelijk medewerker heeft een informatiemonopolie. Een monopolie dat in vergelijkbare situaties op grote schaal op de helling gaat. Neem bijvoorbeeld het reisbureau dat in oude tijden een kunstje kende dat de consument niet kon uitvoeren, namelijk het combineren van beschikbare vluchten en hotelbedden  naar en in een zonbestemming.

Dat kan inmiddels prima en goedkoper door de eindgebruiker zelf rechtstreeks met het hotel en de luchtvaartmaatschappij worden geregeld. Het gevolg is het wegvallen van voormalige informatiemonopolies, namelijk het reisbureau. Dat noemen we dan een disruptieve ontwikkeling.

Waarom zie je dit niet bij de overheid gebeuren?

Het hele aanbod zichtbaar en toegankelijk maken voor de eindgebruiker.  De poortwachter laten vertrekken mits je het zo kunt regelen dat voorzieningen alleen gebruikt kunnen worden door jongeren met een bepaald (risico)profiel.

Het hoort bij ontwikkelingen die zich bij sociale diensten gaan voltrekken. Zie hier een overzicht. In het bedrijfsleven gaat deze ontwikkeling sneller door de concurrentiedruk. Overheden zijn naar aard en opzet monopolies. Daar gaat dit ook gebeuren, het duurt alleen wat langer. Het kruitvat is groter, hoor ik daar iemand onlangs over zeggen en de lont is langer maar brandt wel al.

Het is maar dat u dit weet.

QUOTE

IMG_0004_NEW

De schrijver James Baldwin heeft geschreven dat het heel duur is om arm te zijn. Mensen met een laag inkomen zijn veel geld kwijt aan incassokosten en aanmaningskosten. Zo betalen mensen die 6 maanden achterstand hebben bij de zorgverzekering een slordige 50 euro per maand meer voor hun basisverzekering. Dat is zeshonderd euro per jaar.

Eerste hulp bij financiële tegenslag. Jos van der Lans en Pieter Hilhorst op Sociale Vraagstukken.

29 februari 2016

Korte klap, meer niet. Arjan Heyma over de effectiviteit van reïntegratie arbeidsmarkt.

19 mei 2015


Arjan heeft natuurlijk helemaal gelijk. Net werkloos? Maak van baanvinden je werk. Schakel er iedereen er bij in en besteed er veertig uur per week aan. Je kansen slinken sneller dan je denkt. UWV pak die handschoen eens op. Maar… Er is altijd een maar. Dat lukt ook wel eens niet. Door weinig baanaanbod. Of door “factoren”: te jong, te oud, te gekleurd, niet slim genoeg. Wat dan Arjan? Toch veel investeren (in scholing) met een lage rendementskans? Niets doen en de bijstanders opnieuw van graniet laten worden. Of toch maar de tegenprestatie, dat zijspoor van opgelegde vrijwilligheid?

Volg mijn redenering alstublieft. Als ik iets doe (voor een ander) dan voeg ik waarde toe. Waarde is een economisch begrip. In de praktijk stellen we waarde gelijk aan euro’s maar dat hoeft helemaal niet van de economen. Waarde toevoegen vindt ook plaats met gesloten beurzen in de informele economie. Bovendien verdien je met werk …

Verder lezen