WERKLUST

Stuur jezelf en help een ander.

QUOTE.

IMG_0004_NEW

Bij de Belastingdienst zullen in de komende jaren met name administratieve taken op mbo 2-4 niveau worden geautomatiseerd. Door verschillende systemen te koppelen en werkprocessen met behulp van data anders in te richten, maken de handmatige aangiftecontroles plaats voor sterk geautomatiseerde data-analyses. Dat wil echter niet zeggen dat deze beroepen volledig verdwijnen. Wel is er binnen het werk een duidelijke verandering van het takenpakket zichtbaar. Terwijl routinematige taken worden overgenomen door computers, ontstaan er nieuwe analytische taken. Het betreft dan bijvoorbeeld vaststelling van identiteit, bestrijding van fraude of ander soort toezicht. De inhoud van deze banen verandert dus sterk. Medewerkers moeten daarom andere competenties aanboren om hun werk uit te oefenen en zullen in veel gevallen bijgeschoold moeten worden.

Djurre Das: Zelfs in de publieke sector zijn middelbaar opgeleiden straks niet meer nodig. (Sociale Vraagstukken).

Djurre Das wijst er in dit artikel op dat de publieke sector niet verschoond blijft van een ontwikkeling die je in het hele bedrijfsleven ziet. Er zijn verregaande gevolgen voor de samenleving.  Banen waarvoor je erg slim moet zijn en waarvoor veel geld wordt betaalde, tegenover banen waarvoor je bijna niets hoeft te snappen maar waarvoor dan ook nagenoeg niets wordt betaald. Hoe houden we een inclusieve arbeidsmarkt in stand onder deze omstandigheden?

 

2 mei 2016

QUOTE

IMG_0004_NEW

Distressingly, it’s exactly routine work that once formed the basis of the American middle class. It’s routine manual work that Henry Ford transformed by paying people middle class wages to perform, and it’s routine cognitive work that once filled US office spaces. Such jobs are now increasingly unavailable, leaving only two kinds of jobs with rosy outlooks: jobs that require so little thought, we pay people little to do them, and jobs that require so much thought, we pay people well to do them.

Scott Santens Deep Learning Is Going to Teach Us All the Lesson of Our Lives: Jobs Are for Machines op Medium.

25 april 2016

Naderen we een technologie-utopie?

22 april 2016


 

Bron: Sprout.

Het typische relaas van een Tech believer. Nieuwe technologie groeit exponentieel waardoor uiteindelijk de marginale kosten  het nulpunt naderen, alles vreselijk goedkoop en bereikbaar wordt. En de uitstoot van arbeid wordt in een bijzinnetje opgelost door het universele basisinkomen. Geen honger, iedereen een dak boven het hoofd.

Ergens zit hier een addertje onder het gras.

Een heel nest gifslangen zelfs. Ja. ja ik ben een cultuurpessimist. En niet omdat ik niet geloof in technologische oplossingen. Maar aan technologie kleven ook nadelen en bovendien: we kunnen in sociaal opzicht het tempo van de veranderingen nauwelijks bijhouden.


20 april 2016

img_0001

img_0002

De afgelopen dagen was ik op een OECD conferentie in Venetië. Geen verkeerde plek, dacht ik. Met de boot naar je werk is altijd al een droom geweest. De locatie was fantastisch in een voormalig kloostercomplex op een apart eiland in de lagune. Eten geweldig.

Maar toen ik er binnenliep en die hele (mantel)pakken brigade zag, dacht ik wel even wat moet ik hier. Thema’s voor Europese conferenties zijn vaak abstract en erg algemeen geformuleerd. Je kunt er te veel kanten mee uit. En dan hebben we het maar even niet over de culturele en taalbarriėres.

Dat bleek al meteen die middag. Ik had de toelichting niet goed gelezen en kwam terecht in een workshop over fundig voor musea. Vier italiaanse mannen in dure pakken met lange toespraken. Toen het publiek uiteindelijk vragen mocht stellen, stonden er andere Italiaanse mannen op die in lange toespraken vervatte vragen stelden. ErgeLijk en saai. Gelukkig viel ik al snel in slaap.

De workshop waar ik zel een aandeel in had was flitsender. We hadden afgesproken dat we ook minder geslaagde ervaringen zouden delen (op het gebied van inclusief Arbeidsmarktbeleid) maar mijn collega’s zagen daar van af. Het was weer overal geweldig en crescendo met de gemeentelijke aanpak. Zelf heb ik het wel gedaan en de paradox is dat je geloofwaardigheid enorm stijgt. Niemand gelooft echt dat alles ergens anders helemaal lukt. Ik bedoel maar.

Je bent overigens helemaal het haantje op dit soort conferenties als je uit Rotterdam komt. Op de een of andere manier zijn we er in geslaagd om het beeld over te brengen dat bij ons alles kan en dat we totaal onbureaucratische te werk gaan.

Tja.

 

COLUMN.

IMG_0003_NEW

Mijn oude kennis Henk Spies heeft met twee andere onderzoekers de maat genomen van de opbrengsten van het (Rotterdamse) jeugdwerkloosheidbeleid. Ze schreven er dit artikel over en publiceerden dit boek met een uitgebreid verslag van hun onderzoek.

Laten we zeggen; je wordt er niet vrolijk van.

Het opleidingsniveau van werkloze jongeren ligt lager en ze wonen in wijken waar men gemiddeld armer en ongezonder is.

Opgroeien in zo’n wijk zet kinderen en jongeren op aanzienlijke achterstand. Hun sociale netwerken bieden vaak meer mogelijkheden voor een criminele dan voor een reguliere carrière. De sociale vaardigheden die jongeren in deze wijken verwerven sluiten vaak niet goed aan bij de cultuur op scholen en bij witte werkgevers.

Dat met de netwerken herken ik. Deze jongeren hebben vaak een te kort aan human capital (hun opleiding) en vooral social capital (hun netwerk, wie ze kennen). Dat wil zeggen, ze hebben wel een netwerk maar het helpt niet bij hun carrière, tenzij het om een criminele carrière gaat.

Zelf werk ik als vrijwilliger mee aan het project Samen bouwen we Rotterdam. We proberen een netwerk op te zetten van kunstmatige ooms en tantes die aan jongeren een extraatje bieden bij studiekeuze, studeren en bij het vinden van werk of stage. Dat laatste verloopt via informele contacten met het bedrijfsleven. Of dat allemaal werkt, weet ik ook (nog) niet. Maar we vinden, zoals uit de naam blijkt- dat er een kloof is tussen arm en rijk en zwart en wit maar ook dat deze nog te overbruggen valt.

  • De overheid. 

De onderzoekers vinden de overheid maar een uitvalfabriek. Dat beweren ze op grond van de cijfers waar uit blijkt dat het aantal uitvallers hoger is dan het aantal werkvinders. Dit zit hem niet in de kwaliteit van de geboden interventies en trajecten. Die zitten vaak goed in elkaar. Waar gaat het mis?

Het antwoord is simpel: de meeste ingrediënten om jongeren op weg te helpen zijn wel aanwezig, maar worden vaak voor de verkeerde jongere of op het verkeerde moment ingezet. Institutionele belangen zijn vaak leidend, of de politiek heeft vooraf al bepaald wat een jongere moet vinden, voelen en doen. Er is nauwelijks oog voor de eigen ambities van jongeren, terwijl de betrokkenheid en eigen motivatie van een deelnemer de belangrijkste succesfactor is voor elke interventie.

Het gaat dus niet over wat jongeren willen of kunnen maar wat de overheid vindt wat jongeren moeten. Zie ook mijn recente observatie over hoe de overheid de informatie over trajecten voor jongeren monopoliseert. Een situatie overigens die op de lange duur niet is vol te houden.

QUOTE.

IMG_0004_NEW

“Beleidsparticipatie houdt in dat je mensen deel laat nemen aan de vorming van het beleid. Nu wordt er door het stadsbestuur een plan gemaakt waar burgers, ondernemers en het maatschappelijk middenveld pas achteraf iets van mogen vinden. Tevens zijn de kaders te strak en beleidsplannen vaak minder open dan wordt gesuggereerd. Eigenlijk moet het bestuur eerst met de burgers in gesprek gaan, voordat er een plan wordt gemaakt. Hiermee creëer je meteen draagvlak, waardoor de kans op succes groter wordt.”

Caterine Baetens: Schaduwwethouder Anke Griffioen: “Niet de burger maar de gemeente moet participeren” op Vers Beton.

 

18 april 2016