WERKLUST

Stuur jezelf en help een ander.

Bij burgerschap en participatie gaat het niet slechts om herverdeling, maar ook om erkenning. Burgerschap is een moreel-emotionele praktijk. Wat burgers vinden dat hun rechten en plichten zijn en wat ze vinden dat ze van andere burgers en instituties mogen verwachten, is niet afhankelijk van kosten-batenanalyses maar van moreel geladen emoties, die vaak draaien om erkenning en miskenning. Mag je je buitengesloten en miskend voelen als je in de bijstand zit, of moet je dat zien als je eigen verantwoordelijkheid en dus je eigen schuld? Moet je als 90-jarige dankbaar zijn met de hulp of zorg die je krijgt, ook als het veel minder is dan vroeger? Mag je boos worden als je rechten worden ontnomen, of moet je dat zien als een onvermijdelijkheid, een soort natuurverschijnsel? Mag je jaloers zijn als anderen het beter lijken te hebben dan jij?

Evelien Tonkens op Sociale Vraagstukken.

11 augustus 2014

De overheid bezuinigt zich een ongeluk en houdt de blik gericht op het wenkend perspectief: de participatiemaatschappij. Daar is het alternatief voor alle overheidstaken de burger. De burger moet vooral zelf met gebruikmaking van zijn eigen kracht en netwerk het alternatief vormen. Maar gaat de burger nu eigenlijk wel doen wat de overheid zo graag …

Verder lezen

Het probleem van onze verzorgingsstaat is echter niet een meer (burgerkracht)/minder (professionals)-vraagstuk, maar een kwestie van een steeds verder in zichzelf verstrikt geraakt vertikaal gelede systeemlogica. Het is een ordeningssysteem dat zich in de loop der jaren vanuit beleidscentra via managementlagen, verkokerde beleidsvelden, programma’s, subsidies, productafspraken, inkooprelaties, specialisaties als een veelkoppig bureaucratisch monster tot de leefwereld van mensen is gaan verhouden en waar van lieverlee steeds meer energie, tijd en vooral geld in het functioneren van het systeem is gaan zitten in plaats van in de taken die het zou moeten volbrengen.

Jos van der Lans in Sociale Vraagstukken.

28 maart 2014


Denkers met opgestroopte mouwen.

Rotterdam heeft patent op het soort denkers en doeners met opgestroopte mouwen. Volg de link voor een paar prachtige voorbeelden. De lokale politiek sluit er graag op aan. Het zijn ten slotte dit soort ontwikkelingen waarvan je het moet hebben. Je krijgt dan wel last van je eigen ambtelijke apparaat dat onvoldoende in staat is om er op in te spelen.

Te zeer gericht op zichzelf en op vele honderden targets, te zeer verstrikt in regels.

Maar ja, wie had ook al weer verzonnen dat er vooral afgerekend moest worden op harde resultaten.

Precies.

Ambtenaren die een ontwikkelingsproces behoorlijk kunnen faciliteren. Kom er maar eens om.

15 oktober 2013

Gaandeweg ontwikkelt zich uit deze institutionele herzieningen een nieuw speelveld van actoren, dat zich in wisselende constellaties bezighoudt met het maken en uitvoeren van lokaal sociaal beleid. Dit speelveld wordt aan de ene kant overschaduwd door ‘gulzig bestuur’ dat krampachtig zoekt naar nieuwe methodieken om de greep op de sociale werkelijkheid te herstellen. Door zich steeds indringerder te bemoeien met de leefwereld van de burgers achter de voordeur, in de wijken, op de arbeidsmarkt en in hun vrije tijd. Dit alles met het doel om ons land hernieuwd op te stuwen in de economische vaart der volkeren. Het is de participatiesamenleving die het kabinet voor ogen lijkt te hebben.

We zien echter aan de andere kant ook ook de ontwikkeling van initiatieven die zich juist geheel van de knellende banden van de oude institutionele kaders willen bevrijden, zoals ‘vrijwillige associaties’ in de zorg; veelal kleinschalige maar soms ook rap uitdijende sociale verbanden van (oudere) burgers die hun eigen zorg beogen te regelen.

Willem Trommel in Trouw.

2 oktober 2013