WERKLUST

Stuur jezelf en help een ander.

QUOTE

IMG_0004_NEW

Distressingly, it’s exactly routine work that once formed the basis of the American middle class. It’s routine manual work that Henry Ford transformed by paying people middle class wages to perform, and it’s routine cognitive work that once filled US office spaces. Such jobs are now increasingly unavailable, leaving only two kinds of jobs with rosy outlooks: jobs that require so little thought, we pay people little to do them, and jobs that require so much thought, we pay people well to do them.

Scott Santens Deep Learning Is Going to Teach Us All the Lesson of Our Lives: Jobs Are for Machines op Medium.

25 april 2016

Reisbureau overheid.

25 maart 2016

Visuals.

disruptie

Ik hoorde laatst een jongerencoach uit over zijn werk. Hij legde contact met vroegtijdig schoolverlaters, bouwde vertrouwen op en probeerde hen te motiveren weer naar school te gaan of, als dat echt niet ging, aan het werk. Zoals tegenwoordig de gewoonte is wordt zoiets afgerekend. In dit geval aan de hand van het aantal jongeren dat is verwezen naar de organisatie die verantwoordelijk is voor de terugplaatsing op school of het begeleiden naar werk.

En dat is een beetje raar.

Het zou toch logisch zijn dat de jongerencoach samen met de jongere tot een passende keuze zouden komen. In plaats daarvan wordt de zaak overgedragen aan een (gemeentelijk) onderdeel dat er vervolgens mee aan de slag gaat. En soms leidt dat er toe dat het ene loket door verwijst naar een volgend loket. Dat er veel misgaat bij deze overdracht behoeft geen betoog.

De medewerker van het gemeentelijk loket beheert informatie waar  de jongere en de jongerencoach niet over beschikken. Tevens fungeert hij als poortwachter. Hij distribueert voorzieningen (hele dure) namens de overheid.

De gemeentelijk medewerker heeft een informatiemonopolie. Een monopolie dat in vergelijkbare situaties op grote schaal op de helling gaat. Neem bijvoorbeeld het reisbureau dat in oude tijden een kunstje kende dat de consument niet kon uitvoeren, namelijk het combineren van beschikbare vluchten en hotelbedden  naar en in een zonbestemming.

Dat kan inmiddels prima en goedkoper door de eindgebruiker zelf rechtstreeks met het hotel en de luchtvaartmaatschappij worden geregeld. Het gevolg is het wegvallen van voormalige informatiemonopolies, namelijk het reisbureau. Dat noemen we dan een disruptieve ontwikkeling.

Waarom zie je dit niet bij de overheid gebeuren?

Het hele aanbod zichtbaar en toegankelijk maken voor de eindgebruiker.  De poortwachter laten vertrekken mits je het zo kunt regelen dat voorzieningen alleen gebruikt kunnen worden door jongeren met een bepaald (risico)profiel.

Het hoort bij ontwikkelingen die zich bij sociale diensten gaan voltrekken. Zie hier een overzicht. In het bedrijfsleven gaat deze ontwikkeling sneller door de concurrentiedruk. Overheden zijn naar aard en opzet monopolies. Daar gaat dit ook gebeuren, het duurt alleen wat langer. Het kruitvat is groter, hoor ik daar iemand onlangs over zeggen en de lont is langer maar brandt wel al.

Het is maar dat u dit weet.

  In The Guardian een interessant artikel over de toekomst van werk. Strekking: The automation revolution is possible, but without a radical change in the social conventions surrounding work it will not happen. The real dystopia is that, fearing the mass unemployment and psychological aimlessness it might bring, we stall the third industrial revolution. Instead …

Verder lezen

drie schetsen over de toekomst van de arbeidsmarkt.

27 oktober 2015

Ik was erg gecharmeerd van het filmpje dat ik gisteren publiceerde en ga er dus nog even over door. Het uitgangspunt is simpel en geldt voor de arbeidsmarkt nu en in de toekomst. Hoe hoger je opleiding, hoe meer je kunt verdienen.
  Alleen is het wel zo dat dit niet keurig in een rechte lijn verloopt. De vraag naar hoger opgeleid personeel neemt sterk toe en daardoor worden de inkomensverschillen groter.

De belangrijkste factoren zijn dat het minimumloon stijgt, waardoor de de productiviteit van een geleidelijk groter wordende groep lager opgeleiden niet meer lonend is. Dus onder stippellijn doe je niet meer mee. Tegelijkertijd verdwijnen er banen in het middensegment. Hieronder heb ik dat getekend door hogere treden, alsof er een paar tussenuit zijn gevallen.

De tekeningetjes komen rechtstreeks uit mijn schetsboek. Ik heb geen poging gedaan het op te smukken.


25 januari 2015

Virtueel bladeren door Linkedin profielen en wat valt op. Helemaal niemand is werkeloos. Heel veel mensen echter zijn op zoek naar een nieuwe uitdaging. Het maskeert het leed van de werkeloosheid. We gaan er welgemoed tegen aan. Maar als iedere werkzoekende dat roept hoe welgemoed komt dat dan nog over.

Een enkeling overigens is in between jobs. Ook een eufemisme. Maar één met meer ruimte voor twijfel. Want als de oever van de vorige baan nog in het zicht is, ligt de oever van de volgende baan misschien nog achter de horizon.


13 november 2014

De Nederlandse term voor Underemployed is ‘werkende armen’. Ook lekker. De Engelse term is eleganter. De taalvervuiling nemen we op de koop toe.

Wie doet wat voor de Underemployed? Uitkeringsinstanties zoals de gemeente en het UWV zijn er voor de werklozen (de unemployed dus). Het drukken van de uitkeringslasten is hier de afgelopen jaren hoog in het vaandel komen te staan. Dat doel is bereikt als iemand welk baantje dan ook heeft verworven. Maar is economische zelfstandigheid daarmee een feit.

Als de outplacement niet lukt, is de oplossing vaak dat iemand maar voor zichzelf moet beginnen. Mission accomplished. Voormalige werknemer buiten beeld met een onbelegde boterham.

Wie gaat er voor deze groep? (Is het een groep?)