WERKLUST

Stuur jezelf en help een ander.

Over

Ik werk de stukjes hieronder onregelmatig bij. Wat hier volgt is een serie ontboezemingen over mijzelf en wat ik zoal uitvoer in het leven en -zoals dat gaat- verander ik daar met enige regelmaat over van opvatting.
Het zij zo.

Werklust.

Ik ben met Werklust begonnen in mei 2010. Ik werkte met het Gilde re-integratie aan vakmanschap  en had behoefte aan een podium om de blijde boodschap te verkondigen. Verbindende thema: hoe coach je iemand? Nederlanders zijn altijd of koopman, of dominee. Er kan geen twijfel over bestaan, ik ben dominee. Omdat ik aan het eind van mijn tijd een flink stuk werk overhield (en dat hield me dan ’s nachts uit mijn slaap) is persoWonlijke productiviteit vanaf het begin ook een onderwerp geweest waarover ik hier schrijf. Naderhand raakte ik betrokken bij Dress for Success in Rotterdam. Wat ik mooi vind is om me een not for profit of een sociale onderneming iets te doen voor mensen in de stad. Daar heb je het. Drie onderwerpen van verschillende orde maar ook met de nodige raakvlakken. De belangrijkste werkmethodiek die ik uitdraag heet Sturen op zelfsturing en daarmee is het overkoepelende thema ook duidelijk.

  • Zelfsturing.

Met als categorieën

  • Stuur jezelf. Alles rond persoonlijke productiviteit. Hoe deel je je dag in, Hoe ga je om met de stortvloed aan e-mails. Hoe vind je de taken waarmee je werkelijk iets bijdraagt en hoe scheidt je die het corvee  waarmee niemand iets opschiet.
  • Stuur een ander. Alles rond professionaliteit en vakmanschap. Hoe zorg je ervoor dat iemand de moed en de kracht vind om (weer) naar werk te zoeken ook al is dat heel lastig.
  • Stuur de stad. En hoe bouw je een organisatie en een netwerk die hier het verschil in kan maken in een stad.

Dat ziet er dan ongeveer zo uit.   stuur Zo’n tekening heet een Venn-diagram en het aardige is dat je ook de plekken kunt benoemen waar de cirkels elkaar overlappen.

  • op het kruisvlak van Stuur jezelf met Stuur een ander gaat het (wat mij betreft) over ontplooiing van jezelf en van de ander.
  • op het kruisvlak Stuur jezelf en Stuur de stad doemt de mogelijkheid op om initiatief te nemen en iets ondernemen.
  • op het kruisvlak Stuur de ander en Stuur de stad vraagt om netwerken te bouwen in de stad met groepen mensen.
  • Posten.

Ik post vier keer per week, op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag.. Ik blog elke dag ’s ochtends, het eerste wat ik doe na het ontbijt.

  • Werken. 

Klaas.

In 2014 werd ik 60. Zestig. Ik wilde met interrail door Europa reizen vlak na mijn verjaardag en kreeg bejaardenkorting aangeboden. Seniorenkorting in marketing jargon. In the face. Ik was geschokt. Naast nadelen heeft ouder worden ook veel voordelen. Als ik al mijn jonge collega’s zie die hun carriere met hun gezin in overeenstemming proberen te brengen dan ben ik blij dat ik dat niet meer hoef te doen. De kinderen zijn de deur uit en een carriere hoeft niet meer. Gelukzalig drijf ik naar het einde. Nou niet helemaal gelukzalig. En ook niet naar het einde bij nader inzien. Het is nog te vroeg. Ik heb nog te veel zaken waar ik met plezier aan werk.

  • Het Herenboudoir. 

Ik bewoon een herenboudoir aan de noordrand van Rotterdam. Sinds de kinderen het huis uit zijn, bewoon ik het alleen. Want ik heb geen partner. Daarom heet het ook een herenboudoir. De term is van de overleden Amsterdamse journalist en Groene hoofdredacteur Martin van Amerongen. Hij bezat aan een Amsterdamse gracht een klein appartement waarin hij zich tussen de boeken terug kon trekken, als dat zo uitkwam. Voor mij is het niet veel anders. Alleen voor mij komt het altijd uit.

Als ik een partner had dan gaf ze me ongetwijfeld op voor “Help mijn man is klusser”. Het herenboudoir is in permanente verandering die maar niet opschiet.

Het zij zo.

 

  • Kids.

Met kinderen gaat het zo: je knippert een paar keer met je ogen en ze zijn volwassen. Zo ging het in ieder geval met die van mij. Ik heb er twee, Stijn en Keri. Op het blog aan te duiden als Kid 1 en Kid 2. Inmiddels al weer enkele jaren op eigen benen. Ik heb er erg aan moeten wennen dat ze me niet meer (of veel minder) nodig hadden. Ze vertrokken allebei uit het herenboudoir (dat sindsdien herenboudoir heet) in 2011. In dat jaar overleed ook mijn moeder. Ik schoof een flink eind naar oud en overbodig. Althans zo voelde dat. De vrijgekomen tijd heb ik vooral ingevuld door mijn maatschappelijke betrokkenheid te vergroten. En daarmee heb ik  de zin van het leven voor  de oudere mens ontdekt. Ik zal je het geheim verklappen. Dit is het. Er moet niet meer zo veel maar er kan nog een hoop.

One thought on “Over.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s